Pé Daalemmer & Rooie Rinus: de biografie

Pé & Rinus

home

Pé Daalemmer & Rooie Rinus biografie
Sinds eind 2000 kunnen de fans de historie van Pé & Rinus rechtstreeks uit de monden van Peter en Frank te weten komen, door Pé & Rinus: De Video aan te schaffen. Op deze twee uur durende band vertellen de hoofdpersonen het complete verhaal... Maar hier nu ook op Tinternet wat willekeurige hoogtepunten. Peter de Haan Frank den Hollander Het eerste optreden Optreden op straat Radio Noord, en een platencontract! Terschelling Sneeuwpop Stadskanaal Afscheid En verder? De Video	Kies jouw Pé & Rinus Top Drie!
Peter de Haan Peter de Haan werd geboren op 3 mei 1956 in het Groningse Loppersum. Hij ging farmacie studeren in Groningen en werd lid van de studentenvereniging Albertus Magnus. Daar zong hij wel eens liedjes op het zogenaamde Songfestival, een jaarlijks evenement waar ieder die dat wilde kon doen wat hij of zij wilde. Op een van die Songfestivals trad ook Frank den Hollander op. Peter en Frank moesten erg om elkaars act lachen, en aan de bar werd besloten het jaar daarop samen mee te doen. Op 31 januari 1980 was het zover: het duo bracht een lied over een domme eerstejaars die een onsuccesvol eerstejaarskamp in Appelscha meemaakte. Er moest op het inschrijfformulier voor het festival nog wel een naam bedacht worden. Omdat Frank de sukkel Rinus zou spelen, werd het Rooie Rinus. En Peter? Hoe moest die op het toneel heten? Peter keek voor zich uit en zei opeens: Pé Daalemmer... The rest is history!	noar boven
Frank den Hollander Frank den Hollander werd geboren op 2 juli 1957 in het Zeeuwse Middelburg. Hij ging Engels studeren in Groningen en werd lid van de studentenvereniging Albertus Magnus. Daar deed hij wel eens een act op het zogenaamde Songfestival, een jaarlijks evenement waar ieder die dat wilde kon doen wat hij of zij wilde. Op een van die Songfestivals trad ook Peter de Haan op. Peter en Frank moesten erg om elkaars act lachen, en aan de bar werd besloten het jaar daarop samen mee te doen. Op 31 januari 1980 was het zover: het duo bracht een lied over een domme eerstejaars die een onsuccesvol eerstejaarskamp in Appelscha meemaakte. Er moest op het inschrijfformulier voor het festival nog wel een naam bedacht worden. Omdat Frank de sukkel Rinus zou spelen, werd het Rooie Rinus. En Peter? Hoe moest die op het toneel heten? Peter keek voor zich uit en zei opeens: Pé Daalemmer... The rest is history!	noar boven
Optreden op straat Na die eerste paar optredens op studentenvereniging Albertus Magnus stelde Peter aan Frank voor, eens een keertje op straat te gaan spelen. De eerste zaterdagmiddag (ergens in mei of juni 1980) dat het duo dat ook echt zou gaan doen, hebben ze de Herestraat wel vijf keer op en neer gelopen voordat ze ergens durfden te gaan staan. Winkeliers mochten geen last hebben; stonden ze niet te veel in een bottleneck; was het hier niet te druk? Toch beviel dat eerste straatoptreden wel: in de jaren erna zouden er nog tientallen volgen. Die eerste keren was er een repertoire van ongeveer twintig minuten. Er werd begonnen met een cover van de Kinks: Dead End Street of Dedicated Follower of Fashion. Zo kregen ze wat publiek om zich heen te staan (eng!). Dan 'Gezina' en 'Appelscha', altijd 'Alcohol' en 'Lopster Toren'. De opvulling bestond uit melige covertjes van 'Huilen is voor jou te laat', 'It's now or never' (met mooie pelvis-bewegingen- choreografie) en 'Apache' van de Shadows, waarbij Frank met zijn gazoo het geluid deed van de 'doorzichtige elektrische gitaar' van Hank Marvin.	noar boven
Radio Noord, en een platencontract! Ergens in het najaar van 1980 zag redacteur Henk Binnendijk van Radio Noord het duo op straat optreden. Hij vroeg of ze een keer voor radio-opnames bij Radio Noord wilden optreden, voor live-publiek in wat toen nog de Groene Zaal heette. Op 22 januari 1981 deden P&R het voorprogramma van de Harley J. Band, een nieuw project van Harry Rijnbergen. Van deze goede gitarist (van de legendarische Ro-D-Ys!) werd sindsdien alleen nog vernomen toen hij de gitaarsolo inspeelde bij 'Emily' op de CD 'Schiet op jongens!' van De Bende van Baflo Bill... Precies 1 dag na de radio-uitzending belde ene Frans van der Borg van Telesound Productions uit Waskemeer, of we eens wilden komen praten over het opnemen van een elpee... De rest van dit bizarre avontuur staat beschreven bij de teksten.	noar boven
Terschelling Peter was altijd al een fanatieke Terschelling-ganger. Soms werkte hij een zomer lang als vakkenvuller bij De Spar in West, vaak ging hij ook, slechts gekleed in zijn gitaar, een zomer op Camping Mast staan, bij de molen van Formerum. Tijdens zo'n zomer (die van 1981) had Peter in café De Rustende Jager, net om de hoek bij de molen, kennis gemaakt met uitbater Bart Janssen en barmedewerker Wijnand Stomp. Met Wijnand had Peter nog een paar liedjes gezongen, en van Bart vervolgens een uitnodiging gekregen om in de herfstvakantie terug te komen om mee te doen aan het door hem in zijn kroeg georganiseerde Troebadoersfestival. Die ochtend in oktober 1981 was een memorabele: toen Frank en Albertus-vriend Paul Sybrandy om acht uur 's ochtends bij Peter arriveerden, was die nog bezig met een zeeer uitgebreid ontbijt. Precies om half negen vertrokken we, om na een hachelijke dodenrit in Peters Opel Ascona precies om half tien de boot nog uit de haven van Harlingen te kunnen zien vertrekken. In de tijd tot half drie 's middags de volgende boot vertrok, hebben we in Harlingen het waddenmuseum bekeken en koffie met appelgebak genuttigd. De optredens in De Rustende Jager waren de eerste in een lange reeks: het allereerste Oerolfestival in 1982, het ruige Pinksterweekend, weer een herfstvakantie, en in 1983 en 1984 precies hetzelfde. In de herfstvakantie 1984 hadden we ons laatste Terschellinger optreden, op de avond dat ook De Rustende Jager sloot voor het winterseizoen. Met onze 'hofhouding' (weer eens een stuk of tien vrienden en vriendinnen, ditmaal allemaal slapend in een huisje in Lies) bleven we na sluitingstijd met het personeel van DRJ alle 'aangebroken vaten' leegmaken... Een enorm feest. Achteraf bleek dat dit echt de allerlaatste Rustende Jager-avond was geweest in deze legendarische sfeer: die winter verkochten Bart en Els hun kroeg, en het is daarna nooit meer geworden wat het daarvoor was...	noar boven
Sneeuwpop Een van de aller-allergrootste optredens die P&R ooit hadden, was Sneeuwpop. Dit festival werd jaarlijks in februari georganiseerd in de Groningse IJshockey-hal. Die keer in 1983 waren er zo'n vierduizend mensen aanwezig, maar ook bands als Barrelhouse en... Normaal. Wij speelden op een klein podium midden in de zaal, over de lang niet toereikende installatie van Barrelhouse. Wel een succes, maar of iedereen het allemaal heeft kunnen volgen? Dacht het niet.	noar boven
Stadskanaal Een ander massaal optreden was in jongerencentrum De Kwinne in Stadskanaal. Onze kleine zangboxjes konden het enorme enthousiasme van de bijna vijfhonderd Knoalster jongeren maar amper overstemmen. Aan het eind van het optreden was de zaal één grote kolkende en polonaisende mensenzee. Voor het eerst hadden we na afloop het gevoel: we hebben een zaal he-le-maal plat gespeeld. Ook de jongerenwerker vond dat. De grote dikke ruige bink, enorme krullebaard, bierbuik krap omhuld door zwart heavy-metal t-shirt, sloeg onder de indruk een gespierde en getatoueerde arm om Frank heen. Met de andere hand probeerde hij zijn beugelflesje Grolsch in Franks mond te duwen - een primitief vredesritueel leek het wel. De wildbebaarde sociale academicus kon niet onder woorden brengen hoe mooi hij het had gevonden, en daarom zei hij maar heel luid en krachtig: 'Godvrrrdómme Kút!' Beter compliment hadden we op dat moment niet kunnen krijgen.	noar boven
Het afscheid Na vier jaar zeer intensief 'toeren' met P&R moest er een keus gemaakt worden: gaan we op deze hapsnap manier door, worden we professioneel of houden we op het hoogtepunt op? Het werd het laatste. We zagen ons niet op ons vijftigste nog steeds dagelijks 'Hoornse Plas' zingen, hoe leuk het lied ook nog steeds is. Dus werd een half jaar verderop een datum geprikt voor een afscheidsconcert, en de resterende tijd e-norm volgeplempt met optredens, optredens en nog eens optredens. 16 november 1984 was het zover: na een 'generale repetitie' (het een-na-laatste concert in de Molenberg, Delfzijl) werd van 20.15 uur tot bijna half één 's nachts de stampvolle Stadsschouwburg in Groningen moegespeeld. Bij gebrek aan een goede regisseur duurde het maar, en duurde het maar: alle, maar dan ook alle mensen die ooit 1 nummertje hadden meegespeeld, deden dat nu ook. En na het laatste nummer moest iedereen, uitgebreid ingeleid, weer op het toneel verschijnen voor bloemen en applaus, vooral veel applaus. Frank presenteerde in die tijd bij Radio Noord het jongerenprogramma Wopper, samen met Caroline Almekinders en Bert Visscher. Deze twee zorgden die avond voor de presentatie, waarbij vooral de onverwachte opkomsten van Bert als de oude prinses Juliana voor veel opschudding zorgden. Tot hun eigen verbazing werden Frank en Peter aan het slot van de avond zelfs door haar 'geridderd'...	noar boven
En verder? Na een jaartje of wat lekker andere dingen doen (Frank bij Theater te Water, Peter met zijn rock 'n rollbandje Stuck Herry) kroop het bloed toch waar het niet gaan kon: langzamerhand begonnen Frank en Peter weer ideetjes te krijgen voor een vervolg op P&R. Het eerste idee was dat van een soort 'rockopera', met veel meer mensen op het toneel. Het zou moeten gaan over een wereldreis door de hoofdpersoon, en die hoofdpersoon moest dan Jos heten, want volgens Peter konden ze hem dan in Spanje begroeten met Ah, die Jos! Ook zou iemand in Rusland vragen: Most er ook mosterd op? En een Chinees personage zou gaan heten: Hee Miejong! Kortom: de basis voor De Bende van Baflo Bill was gelegd!	noar boven
De Video Uiteraard konden Frank en Peter zo af en toe de verleiding niet weerstaan om hun oude repertoire nog weer eens voor 1 keertje te spelen; tussen 1984 en 1995 zijn er ongeveer vijf reünie-concerten geweest. De laatste twee grote optredens vonden plaats in november 1994, toen onder het motto 'P&R Tien Jaar Uit Elkaar' de Groninger Evenementenhal werd platgespeeld. Van deze optredens werden nu eindelijk eens (redelijk) goede beeld-opnames gemaakt, en deze beelden vormen de ruggengraat van de ruim twee uur durende compilatie Pé & Rinus: De Video. Over deze mooie terugblik leest u meer op de videopagina. En uiteraard moest de presentatie van deze videoband ook weer gepaard gaan met een paar bliksem-optredens, ditmaal in de Herestraat, op het Waagplein, en bij platenwinkel Plato...	noar boven

et Waagplein, en bij platenwinkel Plato...